இந்திய ஆன்மீக–வரலாற்றுச் சிந்தனையில் “காலம்” என்பது வெறும் நாட்கள், மாதங்கள் என அளக்கப்படும் பொருளல்ல; அது பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் தெய்வீக சக்தியாகவே கருதப்படுகிறது. வேதங்களில் காலம் “காலபுருஷன்” என உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த காலபுருஷனின் சுழற்சியை எளிமையாக மனிதன் புரிந்து கொள்ள உருவான அடிப்படை கணித வடிவமே 360 நாள் ஆண்டு எனலாம். பன்னிரண்டு மாதங்களும், ஒவ்வொரு மாதமும் முப்பது நாட்களும் கொண்ட இந்த அமைப்பு, சூரியன்–சந்திரன்–நட்சத்திர இயக்கங்களை ஒருங்கிணைத்து அமைந்த ஒரு புனிதக் காலச் சக்கரமாகவே பண்டைய ஞானிகள் கருதினர்.

ரிக் வேதத்தில் குறிப்பிடப்படும் சம்வத்சரக் கணக்கில், ஆண்டு என்பது 360 நாட்களைக் கொண்டதாக விளக்கப்படுகிறது. இது வானியல் உண்மைகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்வதற்காக மட்டுமல்ல; பிரபஞ்ச ஒழுங்கை ஆன்மீகமாக உணர்த்துவதற்காகவும் அமைக்கப்பட்டது. வானவெளி 360 பாகைகளாகப் பிரிக்கப்படுவது போல, காலமும் ஒரு முழுமையான வட்டமாகச் சுழல்கிறது என்ற கருத்தே இதன் அடித்தளம். ஆரம்பமும் முடிவும் ஒன்றாக இணையும் இந்த வட்டச் சுழற்சி, “பிறப்பு – நிலை – அழிவு – மறுபிறப்பு” என்ற ஆன்மீக தத்துவத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஜோதிடக் கோணத்தில் 360 நாள் ஆண்டு மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. ராசிச்சக்கரம் 12 ராசிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு ராசியும் 30 டிகிரிகளைக் கொண்டதாகக் கணிக்கப்படுகிறது. 12 × 30 = 360 என்ற இந்த எண்ணியல் ஒழுங்கு, காலமும் ஆகாயமும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகள், கர்மப் பயன்கள், கிரகங்களின் கதிர்வீச்சு ஆகிய அனைத்தையும் கணிக்க இந்த 360 அடிப்படை மிக முக்கியமானதாக இருந்தது. அதனால், பண்டைய ஜோதிடத்தில் 360 நாள் ஆண்டு ஒரு தத்துவ அடித்தளமாகவே பயன்பட்டது.

சித்தர் மரபில் காலம் என்பது உடலோடும் ஆன்மாவோடும் நேரடியாக இணைக்கப்படுகிறது. மனித உடல் ஒரு சிறிய பிரபஞ்சம் (பிண்டம்) என்றும், பிரபஞ்சம் ஒரு பெரிய உடல் (அண்டம்) என்றும் சித்தர்கள் கூறினர். மனித உடலில் உள்ள நாடிகள், சக்கரங்கள், உயிர்ச் சுழற்சிகள் அனைத்தும் காலச் சுழற்சியோடு தொடர்புடையவை. ஒரு முழுமையான மாற்றம் உடலில் ஏற்பட சுமார் 40 முதல் 48 நாட்கள் தேவைப்படும் என்பதையும், அது ஒரு மண்டலக் காலமாக அமைவதையும் சித்த மருத்துவம் விளக்குகிறது. இந்த மண்டலக் கணக்கின் அடிப்படையிலும் 360 நாள் ஆண்டு என்ற காலக் கோட்பாடு மறைமுகமாக பிரதிபலிக்கிறது.

திருக்குறளிலும் காலத்தின் முக்கியத்துவம் மிக நுணுக்கமாகப் பேசப்படுகிறது.
“காலத்தினால் செய்யப்படும் காரியம்
ஞாலத்திலும் இல்லை நெறி”
என்ற கருத்து, சரியான காலத்தை உணர்ந்தாலே வாழ்க்கை ஒழுங்காகும் என்பதை உணர்த்துகிறது. திருவள்ளுவர் காலத்தை ஒரு கருவியாக அல்ல, வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் சக்தியாகவே பார்க்கிறார். அந்தக் கால உணர்வின் கணித வடிவமே பண்டைய காலண்டர் முறைகள் ஆகும். 360 நாள் ஆண்டு, காலத்தை ஒழுங்குபடுத்தி, மனிதனை இயற்கையின் சுழற்சியோடு இணைக்க உருவான ஒரு ஞான வடிவமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இந்தியாவை மட்டுமல்லாமல் எகிப்து, மாயன், மெசபொட்டேமியா போன்ற நாகரிகங்களும் 360 நாள் ஆண்டைக் கொண்ட காலண்டர்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளன. இதன் மூலம், பண்டைய மனிதன் உலகம் முழுவதும் ஒரே மாதிரியான பிரபஞ்ச உணர்வை பெற்றிருந்தான் என்பதும், அந்த உணர்வு ஆன்மீக–வானியல் அடிப்படையில் உருவானது என்பதும் தெளிவாகிறது. பின்னர் உண்மையான சூரிய ஆண்டுடன் ஒத்திசைவதற்காக கூடுதல் நாட்கள் சேர்க்கப்பட்டாலும், அடிப்படை சிந்தனை 360 என்ற முழுமை எண்ணைச் சுற்றியே நிலைத்திருந்தது.

இவ்வாறு 360 நாள் காலண்டர் என்பது வெறும் கால அளவுக் கணக்கீடு அல்ல. அது வேத ஞானம், ஜோதிட தத்துவம், சித்தர் அறிவு, திருக்குறள் சொல்லும் வாழ்க்கை நெறி ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே மையத்தில் இணைக்கும் ஒரு ஆன்மீகச் சின்னமாகும். காலத்தை அறிதல் என்பது நாள்களை எண்ணுவது அல்ல; காலத்தின் ஒழுங்கை உணர்ந்து, அதனோடு ஒத்திசைந்து வாழ்வதே உண்மையான ஞானம் என்பதையே இந்த 360 நாள் காலச் சிந்தனை மனிதனுக்கு எடுத்துரைக்கிறது.